بدعت در اسلام

Heredity in Islam
  • تعداد صفحه: 146
  • ویرایش حرفه ای: دارد
کد محصول: نامعلوم

۱۴,۴۰۰ تومان

وضعیت: موجود

توضیحات

– بدعت در لغت

بدعت از ” بدع ” گرفته شده، به وجود آوردنی است که قبلا سابقه نداشته باشد. در فرهنگ معین آمده بدع اسم و جمع بدعت به معنای آیین های نو و بدعت چیز نو و بی سابقه و یا عقیده ی تازه بر خلاف دین می باشد[1]. به گفته ابن فارس یکی از معانی بدع، پدید آوردن و ساختن چیزی بدون نمونه قبلی و معنای دیگر جدا شدن و فرسودگی است[2] که در این پژوهش معنای نخست مد نظر می باشد.

لغت شناسان، بدعت را وجود و اختراع چیزی می دانند که قبلا وجود نداشته و از آن اثری نبوده است. بدعت در لغت به کار نو و بی سابقه ای گفته می شود که بیانگر نوعی حسن و کمال در فاعل باشد[3]. جوهری در معنای بدعت می نویسد:«البدعه: انشاء الشی ء لا علی مثال سابق و اختراعه و ابتکاره بعد أن لم یکن

بدعت پدید آوردن چیز بی سابقه و عمل نو و جدیدی است که نمونه نداشته باشد».[4]

« بدیع» نیز به معنای کار یا چیزی نو و بی سابقه است. این واژه هر گاه درباره خداوند به کار رود به معنای این است که خداوند جهان را بدون استفاده از ابزار و ماده پیشین و بدون الگو برداری از کسی آفریده است. خداوند می فرمایند:

(بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ )[5]                       « به وجود آورنده ی آسمان ها و زمین است »

و نیز می فرمایند:

) قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِنَ الرُّسُلِ )[6]؛ « بگو من اولین کسی نیستم که رسالت را از طرف پروردگارم به بندگان ابلاغ می کنم».[7]

 

بدعت در اصطلاح

از نظر شرع و در اصطلاح علما  بدعت معنای دیگری دارد که متفاوت با معنای لغوی آن است. بدعت در اصطلاح نسبت دادن و داخل نمودن مسائلی در دین است که شارع و آورنده دین آن را ابداع و جعل نکرده و رضایت به آن نداشته باشد.

معنای بدعت که در دین مورد بحث قرار می گیرد، عبارت از هر گونه افزودن و یا کاستن در دین به نام دین است.[1] و این غیر از معنایی است که در معنای لغوی آن گذشت.

راغب اصفهانی می گوید:« و البدعه فی المذهب : ایراد قول لم یتسنّ قائلها و فاعلها فیه بصاحب الشریعه و أماثلها المتقدمه و اصولها المتقنه؛

بدعت در دین، گفتار و کرداری است که به صاحب شریعت مستند نباشد و از موارد مشابه و اصول محکم شریعت استفاده نشده باشد».[2]

در دایرة المعارف الاسلامیه چنین آمده است :« مفهوم کلمه بدعت پیشرفت داشته و مردم در مقابل آن دو دسته شده اند: برخی به طور بسته با آن برخورد می کنند و گروهی نیز اهل تجددند. پیروان دسته اول به طور خاص حنابله می باشند که نماینده آنان امروزه وهابیان اند. این گروه می گویند: بر هر مؤمنی واجب است که از رفتار و کردار پیشینیان پیروی کرده و از هر نوآوری بپرهیزد و دسته دوم خود را تسلیم محیط و حالات مختلف کرده اند».[3]

ابن حجر عسقلانی می گوید:« البدعه ما احدثت و لیس له اصل فی الشرع و ما کان له اصل یدل علیه الشرع فلیس ببدعه؛

بدعت امر حادثی است که برای آن دلیلی در شریعت نباشد و اگر دلیلی بر آن در شرع باشد، بدعت نیست ».[4]

همین تعریف را ابن رجب حنبلی نیز ذکر کرده است.[5]

هم چنین ابن حجر گفته است :« اصل بدعت چیزی است که بدون نمونه قبلی پدید آورده شودو در شرع به چیزی گفته می شود که مقابل سنت باشد و ناپسند است».[6]

سید مرتضی می گوید:« البدعه زیادة فی الدین أو نقصان منه من إسناد الی دین؛

بدعت عبارت است از زیاد کردن یا کم کردن از دین، با انتساب آن به دین »

علامه مجلسی (رحمت الله علیه ) نیز می گوید:« البدعه فی الشرع ما حدث بعد الرسول و لم یزد فیه نص علی الخصوص ولا یکون داخلا فی بعض العمومات؛

بدعت در شرع، هر امری است که بعد از پیامبر (ص) حادث شود

 

دیدگاهها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “بدعت در اسلام”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

محصولات مرتبط

قالب ووکامرس