2,900 تومان

موجود

چکیده:

هدف پژوهش حاضر مقایسه­ اثر تواتر بازخورد خودکنترلی و آزمونگرکنترلی بر اکتساب، یادداری و انتقال مهارت پرتابی در کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک بود. مطالعه­ حاضر از نوع نیمه­ تجربی بود و به منظور دستیابی به اهداف تحقیق، تعداد­ 30 نفر از کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک با دامنه سنی7-12 سال به صورت تصادفی از بین مدارس استثنایی شهر تهران انتخاب شدند. ابتدا به آزمودنی­ها نحوه انجام تکلیف نشان داده شد، سپس به منظور همگن کردن آنها یک مرحله­ پیش­آزمون 10 کوششی به عمل آمد. در مرحله بعد و به منظور بررسی آزمودنی­ها در مرحله اکتساب­، یادداری و انتقال به طور تصادفی به سه گروه بازخورد خودکنترلی(تواتر 25%، 50% و 75%) و سه گروه بازخورد آزمونگرکنترلی(تواتر 25%، 50% و 75%) تقسیم شدند. گروه­های خودکنترلی در هر زمانی که نیاز داشتند تقاضای بازخورد می­کردند و آزمودنی­های گروه آزمونگرکنترلی فاقد کنترل بر بازخورد دریافتی خود بوده و در کوشش­های تعیین شده توسط مربی بازخورد دریافت می­کردند. به منظور تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح 05/0>p­ استفاده شد. بر اساس نتایج آزمون تحلیل واریانس یک طرفه، گروه­هایی که فراوانی­ بازخوردی بالاتری دریافت می­کردند(گروه خودکنترلی یا آزمونگرکنترلی) عملکرد بهتری را نسبت به شرکت­کنندگان گروه­های دریافت­کننده بازخورد با فراوانی پایین­تر در تمامی مراحل اکتساب، یادداری و انتقال نشان دادند. بنابراین، به نظر می­رسد که کودکان در طول فرایند یادگیری از بازخورد به شیوه متفاوتی نسبت به بزرگسالان استفاده می­کنند و ممکن است کودکان به منظور بهینه­سازی یادگیری حرکتی نیازمند فراوانی­های بازخوردی بالاتری نسبت به افراد بزرگسال باشند.

 

واژگان کلیدی:

بازخورد خودکنترلی-  بازخورد آزمونگرکنترلی تواتر بازخورد- تکلیف پرتابی-­ فلج مغزی اسپاستیک

مقدمه:

مسلماً عوامل بسیاری در نحوه­ اجرای مهارت و یادگیری تأثیر دارند که بدون شک بازخورد یکی از مهم­ترین محسوب می‌شود. نقش مهم بازخورد در اکتساب مهارت حرکتی و کنترل حرکتی اثبات شده است و تحقیقات متعدد نشان داده­اند که بازخورد عاملی است که یادگیری و نحوه­ اجرای مهارت را کنترل می­کند(1). یکی از چالش­هایی که همواره ذهن دانشمندان حوزه­ یادگیری را به خود مشغول کرده است نقش فراوانی نسبی بازخورد افزوده است. افرادی که در مورد بازخورد افزوده تحقیق می­کنند نشان داده­اند که فراوانی ارائه بازخورد می­تواند نتایج مخربی را به بار آورد. آزمودنی­هایی که در هر کوشش بازخورد دریافت می­کنند نسبت به کسانی که به طور منظم از فراوانی بازخورد آن‌ها کاسته می­شود افت عملکردی بیشتری را نشان می­دهند. لذا اثرات مربوط به آگاهی از نتیجه بر یادگیری مهارت­های حرکتی تحت عنوان فرضیه هدایت توسط سالمونی[1] و همکارانش(1984) مطرح گردید که علاوه بر اثرات قوی فراوانی بازخورد چندین آثار منفی را نیز به دنبال دارد، از جمله: 1) فرآیند­های مهم پردازش اطلاعات به ویژه آن دسته از فرایندهایی که با تشخیص و اصلاح خطا توسط فرد بر اساس اطلاعات درونی سرو کار دارد مختل می­شود. 2) از آنجایی که آزمودنی برای اصلاح خطاهای خود در هر کوشش به KR متکی می­شود و لذا برای برطرف کردن خطاهای خود به تغییر حرکت می­پردازد به همین دلیل کاهش ثبات و پایایی حرکت را به دنبال دارد و 3) وابستگی بازخوردی(22).

البته برخی از تحقیقات نیز با فرضیه هدایت سالمونی به مخالفت پرداخته و اعتقاد داشتند که یادگیری برخی از مهارت‌های پیچیده به دلیل نیاز بالا به فرآیندهای کنترل، توجه و حافظه نیاز به دریافت تواتر بازخوردی بالایی دارند(31). همچنین این فرضیه از توضیح تعامل بین فراوانی بازخورد و نوع تمرکز توجه ناتوان است(28). از طرف دیگر، بسیاری دیگر از تحقیقات به تأیید این فرضیه پرداخته­اند(22، 26، 7). این تحقیقات به منظور جلوگیری از آثار منفی بازخورد که در بالا ذکر شد روش­های مختلفی را برای کاهش تواتر بازخورد پیشنهاد کرده­اند که از جمله­ی آن‌ها می­توان بازخورد خلاصه، بازخورد میانگین، بازخورد دامنه­ای، بازخورد خودکنترلی و … را نام برد. چنانچه اعتقاد این محققان مبنی بر مؤثر بودن کاهش تواتر نسبی بر یادگیری را پذیرفت، سؤالی که در اینجا مطرح می­شود این است که کدام یک از روش‌های ارائه­ بازخورد، کدام تواتر بازخوردی و کدام روش بکارگیری ارائه بازخورد(به صورت آزمونگر کنترلی و یا به صورت خودکنترلی) را می­توان بر سایر روش‌ها اولویت داد تا تأثیر آموزشی بیشتری را به دنبال داشته باشد. تحقیقات اخیر توسط چیویاکوفسکی و ولف[2] در سال­های 2002، 2005و 2007 در ارتباط با بازخورد خودکنترلی بیانگر توجه بیش از پیش بر این نوع ارائه­ بازخوردی نسبت به سایر روش­ها می­باشد(8، 9، 10). رویکرد تجربی متفاوتی که در خصوص بهینه­سازی ارائه­­ بازخورد در زمینه­­ تمرین بدنی مورد استفاده قرار گرفته است، ارائه بازخورد در زمانی است که یادگیرنده خود آن را طلب می­کند. به این نوع بازخورد، بازخورد خودکنترلی[3] گفته می­شود. بازخورد خودکنترلی بازخوردی است که طی آن امکان مشارکت فعالانه­­ آزمودنی در تعیین ویژگی­های تمرین میسر می­گردد(5). معمولاً تحقیقات انجام شده به صورت خودکنترلی بدین منوال انجام می­شود که گروه خودکنترلی را با یک گروه دیگر که به صورت جفت شده با آن‌ها هستند، مقایسه می­کنند. گروه دریافت­کننده­­ بازخورد خودکنترلی دارای مزیت­های یادگیری بیشتری نسبت به گروه بازخوردی جفت شده با آن‌ها بودند، به این دلیل که گروه جفتی دقیقاً در همان کوشش­هایی قرینه­ای بازخورد دریافت می­کردند که گروه خودکنترلی درخواست داده بودند لذا هیچ گونه اختیاری نسبت به دریافت بازخورد نداشتند.

نقد و بررسی‌ها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “مقایسه تواتر بازخورد خودکنترلی و آزمونگرکنترلی بر اکتساب، یادداری و انتقال مهارت پرتابی در کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Your custom content goes here. You can add the content for individual product
[vc_row layout="ts-row-wide" el_class="fix-column-no-margin"][vc_column width="1/3"][ts_single_image img_url="https://drp30.com/wp-content/themes/gon/images/product-detail-banner1.png" link="#" style_effect="eff-border-scale" target="_self"][/vc_column][vc_column width="1/3"][ts_single_image img_url="https://drp30.com/wp-content/themes/gon/images/product-detail-banner2.png" link="#" style_effect="eff-border-scale" target="_self"][/vc_column][vc_column width="1/3"][ts_single_image img_url="https://drp30.com/wp-content/themes/gon/images/product-detail-banner3.png" link="#" style_effect="eff-border-scale" target="_self"][/vc_column][/vc_row]
بازگشت به بالا